Ies, 19 juli 2010
Zambia , Lusaka 13°

Het is alweer voorbij…

Hierbij mijn allerlaatste update vanuit Zambia…

Besef me goed dat mijn laatste update nogal een tijdje geleden is, sorry daarvoor!
Mijn tijd werd nogal opgeslokt door belevenissen, mensen & het feit dat ik druk was met het afronden van mijn project.

Volgens mij ben ik in mijn vorige verhaal gestopt bij het bezoek van Daan. Om alles te vertellen, moet je me persoonlijk spreken denk ik, maar een paar highlights:

We zijn samen naar de Victoria Falls geweest, was FANTASTISCH! Enorm groot zijn die watervallen & het geluid van het vallende water hoor je van verre! Wat een natuurgeweld Iedereen om ons heen liep in poncho’s, die je kon huren. Dit omdat er 1 brug is waar je kletsnat van wordt als je eroverheen loopt. Wij (dappere cq domme dodo’s) besloten geen poncho te huren, maar gewoon in onze kleren over de brug te gaan. En dat hebben we geweten! De Falls hebben zoveel water, dat het voelt alsof je onder de douche staat als je door die nevel loopt. Doorweekt, maar gelukkig , teruggekeerd naar het hostel. Eerst nog even op de brug gestaan tussen Zambia & Zimbabwe, waar je vanaf kan bungeejumpen. Even gekeken, maar het leek ons toch IETS te risky. (al begon t bij mij wel te kriebelen..)
Verder in Livingstone gechilld, voetbal gekeken (dit keer met 6 NL’s ) & Mosi’s gedronken.

Tussenstop in Lusaka gehad, vervolgens gingen we dan toch echt OP SAFARI
We vlogen (ja, alweer ) naar Chipata waarna we nog niet wisten hoe we naar Mfuwe moesten komen. (80km van Chipata af). Ergens aan de kant van de weg gaan zitten, lief lachen naar auto’s die langskomen & wachten maar.. Uiteindelijk achter op een pick-up met nog 10 mensen naar Mfuwe gebracht. De stof, de wind & Zambianen om ons heen, maakten het Afrikaanse gevoel compleet.
Mfuwe was in 1 woord: GEWELDIG! We bleven in een ‘tent’ (zie foto) aan de rand van de rivier, waarin hippo’s (nijlpaarden) en krokodillen zwommen. ’s Avonds gingen we op ’n game drive (dieren spotten vanuit een auto). Veeeel dieren gezien, maar het hoogtepunt was toch wel het moment waarop er 3 leeuwen op de auto af kwamen lopen en ZO dicht langs de auto liepen, dat ik ze bijna kon aaien.. (nee, heb het niet gedaan, dan kon ik dit waarschijnlijk niet navertellen ) Ik vond het nogal eng, aangezien ze aan mijn kant erlangs liepen.. Net op ’t moment dat ik dacht: er gebeurt niks, besloot 1 van de leeuwen even te brullen tijdens het uitrekken.. MAMMIE!!! ’s Ochtends weer op safari; zebra’s, nijlpaarden, ‘pumba’s’, giraffen en buffels gezien. Ineens zagen we een luipaard!!! WOEHOE! (voor de Afrika-noobs onder ons: die zijn moeilijk te spotten ) Het bleek er niet 1, maar 3 te zijn: vader, moeder & kind luipaard liepen tussen de auto’s door terwijl wij met open mond naar ze keken en zere vingers kregen van het vele foto’s maken. Supergaaf! Eentje had ruzie met een hyena, want die had zijn eten gejat. Erg bijzonder om te zien.
Na 3 dagen dieren kijken (inclusief ’s nachts een hippo rondom je tent te horen lopen & knorren en een olifant die over de camping liep ) moesten we helaas weer weg…

Daan vertrok op de 27e weer naar huis; het einde van een mooi avontuur. Gelukkig voor mij begon mijn volgende avontuur de volgende dag alweer: MIJN LIEVE GIJS KWAM!!!
Na zenuwslopende uurtjes op het vliegveld (incl. extra wachten omdat t vliegtuig vertraagd was..Grrr..) kon ik eindelijk mijn lieve Gijs in mijn armen sluiten. Ontzettend leuk & ontroerend om hem weer te zien!
Na het gezwijmel op t vliegveld snel naar het hostel, want NL moest een wedstrijd spelen ’s Avonds lekker uit eten geweest; heeeeerlijk bij gekletst en op tijd naar bed, want de volgende dag vertrokken we vroeg naar Macha. (oh ja; ik heb nog ergens een project te doen, haha )

Macha was leuk om te laten zien aan Gijs; hoewel hij dingen herkende van de foto’s, is het toch anders om er zelf te zijn. We bleven in een huisje buiten het dorp (zo’n 1,5km…) naast het huisje van Rachel & Manon. Wat een luxe voor mij! We hadden een fornuis, een douche (ik wist toen nog niet dat ’t wel weer koud water was..) en een eigen wc!
Badderen deden we met eerst 1,5 uur lang water koken op het fornuis, dan in een teil doen, dan wat koud water erbij & dan in de teil lekker ploeteren. Zo’n badritueel duurt al snel 2,5 uur. Ik heb Daan al een keer gezegd: alles wat je nodig hebt in Afrika, is tijd .
Op een gegeven moment hoorden we dat er een holiday aan kwam (feestdagen). Het was een weekend die van zaterdag tot en met dinsdag duurde. EN wat doe je dan? Juist, dan pak je je backpack in en ga je reizen Dus met Gijsie in de bus naar Livingstone gegaan. Ik vond dat je niet in Zambia geweest kan zijn zonder de Victoria Falls te hebben gezien! Bovendien hebben de watervallen 2 kanten; een Zambiaanse & een Zimbabwaanse; dus ik wou wel graag de Zimbabwaanse kant zien. Dus wij naar Zimbabwe (ppff; 30 dollar voor een visum, NL heeft Zimbabwe toch overgeslagen met hun kolonialisme??) Bleek dat je aan de Zimbabwaanse kant niet alleen nat wordt bij een bruggetje, maar gewoon OVERAL waar je loopt; staat de douche aan! Super gelachen om onze doorweektheid, maar op ’n gegeven moment toch maar weer naar onze WARME douche gegaan in het hostel. (ja, een WARME douche!)
De volgende dag op safari geweest; Gijs wou leeuwen zien & ik een neushoorn. (dan was mijn ‘big five’compleet!) Helaas, bij aankomst in het National Park werd ons verteld: we hebben geen katachtigen & de neushoorns zijn allemaal een eindje gaan lopen, dus die zien we niet… (konden die neushoorns niet een andere keer gaan Nordic walken?Haha) Maar toch weer supergenoten van de giraffen, olifanten & hippo’s. En pumba’s, veeeel pumba’s!!! Heb besloten dat dat toch echt mijn lievelingssafaridieren zijn! “They’re so ugly that they’re cute”
’s Middags besloot ik dat ik TOCH de sprong wou wagen.. Dat houdt in: van een brug van 111 meter hoog springen; een 70 meter vrije val maken & dan hopen dat het touw je houdt en je schommelend boven de rivier van het uitzicht kan genieten van de Falls. Gijs zei: ik ga niet mee om te kijken hoe jij jezelf van een brug te pletter gooit , maar uiteindelijk hebben we met z’n 2-en een tandemsprong gemaakt! WOW, wat supervet! (na de sprong liepen we op de brug, keken nog eens naar beneden en zeiden tegen elkaar: welke gek springt nou…? Oh ja: WIJ!) Met de adrenaline nog in ons lijf ’s avonds lekker uit eten geweest en de volgende dag in de bus naar Macha..

In Macha hard aan de bak gegaan voor het project. Door begrafenissen eerder & nog meer sociale verplichtingsvrije dagen, ging het allemaal niet zo hard. Op z’n Afrikaans zeg maar..
Naast het buffelen op de NTS gingen we ook voetbal kijken (NL; halve finale) Wij hadden gezegd: als ze in de finale staan, gaan we naar Johannesburg. En ja hoor; na de wedstrijd stonden we juichend te roepen: Joburg, here we come!
ZO stonden we dus ineens zaterdagochtend op het vliegveld van Lusaka, om onze vlucht naar Joburg te pakken. (we= Gijs & ik en Shirley: een Nederlands meisje die ook in Macha verblijft). De dag ervoor nog 3 identieke oranje truien gekocht, we leken Jut, Jul & Julie .
Weer gevlogen (probeerde laatst te tellen hoeveel vluchten ik gemaakt heb, kom er niet uit!)
En aangekomen in Joburg op zoek naar onze pick-up. Via via hadden we een hotel geregeld, de eigenaar kwam ons netjes ophalen van het vliegveld. Na de check-in gingen we de stad in. Met een minibusje naar Soccer City gegaan; tijdens de rit kwamen we door Soweto, de slechtste buurt van Joburg. Het zag er zwart van de mensen , veel zwervers en armoe overal.. Indrukwekkend, zullen we maar zeggen.
Bij Soccer City ons vergaapt aan het stadion. Dat ding is groooooot!! Ontzettend mooi en heel onwerkelijk om daar ineens te staan.. Enige domper was: er was, behalve heel veel bewaking, NIEMAND te zien! Waar waren de Hollanders? De illegale kaartverkopers? Iemand????
Een rondje (lees: meer dan een km) om het stadion gelopen, bij elk hek gevraagd aan security waar we kaarten konden kopen. (nergens meer, uiteraard )
Toen we het bijna hadden opgegeven, kwamen we bij een gebouwtje die kaartjes zou verkopen. Daar waren ze echter ook op. Moedeloos wouden we weer gaan, tot 1 van de beveiligingsmannetjes ons riep. “Ga hier maar naar binnen…” Het bleek het ‘volunteercenter’ te zijn. Dit was de plek waar meer dan 300 vrijwilligers aan het chillen waren, als ze niet werkten. We werden op een stoel neergezet & er kwam een jongen naar ons toe. Hij was ook vrijwilliger, maar kon wel aan kaartjes komen.. Hij zei eerst dat ie 3 kaartjes had, toen was het er 1, toen weer 2 enz.. Verwarrend! Er zat, tussen alle groene jassen van de volunteers, 1 jongen in een oranje shirt.. Het bleek Tom, een Nederlandse jongen, die al de hele dag daar zat te wachten. Hij had net een kaartje bemachtigd voor de wedstrijd, voor 450 euro! Nou, dat wilden wij ook wel. Nu zat ie te wachten op een hoge pief, die hem mee zou nemen naar de training van het Nederlands elftal! Met hem waren we snel vriendjes, dat snap je wel!
Uiteindelijk kwam de hoge pief; Peter King, die ons met z’n 4-en meenam in het stadion (zwaaar illegaal, een dag voor de wedstrijd). Helaas was de training net afgelopen, maar alleen al het rondlopen in dat stadion was FANTASTISCH! Voelde als een droom, een droom die nog gaver werd, toen ons door Peter werd verteld dat we wel van hem kaarten konden kopen voor 200 dollar!!
Er zouden de volgende dag kaarten worden vrijgegeven door de FIFA, die hij kon krijgen. Uiteindelijk werden we het stadion uitgeschopt omdat we er niet mochten zijn (joh! Haha), maar dolgelukkig werden we door Peter in zijn dure BMW gedropt in het hotel. Wat een avond!!
De volgende ochtend stonden we om 8.30u klaar omdat we door Peter zouden worden opgehaald in zijn Hummer om door Joburg te rijden. Om 9uur (geen Hummer en geen Peter te zien) dachten we: zie, te mooi om waar te zijn! Maar daar kwam een rode Hummer aan
Met Peter naar een shopping mall geweest. Bizar, ligt nog geen km van de sloppenwijken af.. Ik dacht in Lusaka armoede te hebben gezien in de compounds, maar de townships in Joburg zijn toch echt 1000x erger! Na het shoppen naar het museum in Soweto geweest; museum die ter ere van die doodgeschoten zwarte student (ben zijn naam even kwijt..) is opgericht. Indrukwekkend; veel verhalen van ooggetuigen en veel foto’s over de apartheid gezien. Hoe indrukwekkend ook, na een tijdje wilden we toch echt naar het stadion om Peter te ontmoeten en onze kaartjes in handen te hebben! Aangekomen in het volunteercenter bleken er geen kaartjes te zijn.. De FIFA had ze op t laatste moment toegewezen aan de bouwers van het stadion. Zwaar terecht natuurlijk, al vonden we op dat moment dat het bouwen van een stadion je ECHT geen recht geeft op een kaartje..
Peter vertelde ons dat hij ons wel iets anders kon bieden; WERKNEMERSPASSEN! Nou, tabee met die tickets, wij willen wel een pas waarmee we overal in het stadion terecht kunnen!
We hebben van 14 tot 20u moeten wachten, maar uiteindelijk hadden we toch echt werknemerskaarten om onze nek hangen. Oh, wat een blijheid!! AL huppelend naar het stadion gelopen; waar bij het hek onze teleurstelling niet te verwoorden is, toen bleek dat de kaarten ONGELDIG WAREN! BOEHOE!!! We konden alle 3 wel janken! (Tom zat inmiddels al met zijn ticket in het stadion..Grr!)
Ja, jongens en meisjes; uiteindelijk hebben we dus de wedstrijd gekeken in een koud hok; nog geen 200m van het stadion, zonder biertjes, zonder Hollanders & zonder respect voor die Peter King…
Gelukkig voor ons (niet voor de rest van Nederland) verloor Nederland, en waren we blij dat we toen niet in het stadion zaten!

De volgende dag zouden we weer naar Lusaka vliegen.. aangekomen op het vliegveld zagen we nergens onze vlucht op het bord staan.. ‘Ehm, Shirley, weet je zeker dat je tickets had geboekt vanaf dit vliegveld..?” (Shirley zag je denken: zijn er meer vliegvelden dan? Haha!)
Wij in een internetcafé de mail checken; waar vrolijk een mail stond te wachten voor Shirley met de mededeling: the flight you booked, does no longer exists.. The first oppurtunity for you to get to Lusaka, will be on the 19th of July. Neeeee zeg!
Wij alle balies af; er was geen vlucht meer beschikbaar! Besloten maar te gaan ontbijten, lopen richting een cafeetje, zegt Shirley ineens: ‘waar is mijn rode rugzak?’. Nee, dit kan niet waar zijn! Die rode rugtas bezat haar paspoort, geld enz… Wij als een gek het vliegveld rondlopen om te kijken waar die kon zijn. Gelukkig lag ie nog in het internetcafé.
Een vlucht geboekt voor de volgende dag en maar weer terug naar t hotel.
Uiteindelijk dinsdagavond om 20uur weer in Macha aangekomen; een hoop geld armer, maar een groot avontuur rijker!

De laatste dagen in Macha waren leuk & lastig. Ik moest doei zeggen tegen al die lieve mensen daar, waaronder: Consider; de jongen waar ik mee samenwerkte & de meiden van de NTS. Eentje in het bijzonder: Mutale; een ontzettend lief meisje waar ik heel goed mee kon opschieten..
Donderdagavond hadden we een afscheidsbuffet van Manon en Rachel, die vrijdag Macha al gingen verlaten. Was erg gezellig, maar ook verdrietig. Toen Gertjan een speech hield voor ons drieën, hielden we het niet meer droog! Hij zei o.a. dat we alledrie een lastig begin hadden gehad in Macha, maar ons Zo goed gered hadden. Ook zei hij dat hij vond dat we het fantastisch hadden gedaan, hij bedankte ons en was trots op ons! Ontzettend mooie woorden!
Vrijdag met pijn in mijn hart afscheid genomen… Eerst van Consider, die bijna moest huilen & zei: “i hope the next person I work with will be an Iris”. Hij had een brief gemaakt; ontzettend lief! Na dat afscheid was ik blij met de brede schouder van mijn lief, want die mocht wat tranen van mij opvangen! ’s Middags met Gijs naar de ‘chapel’ geweest op de NTS. Dat is een soort dienst waarin de studenten zelf mogen aangeven of ze een gebed, stukje uit de bijbel of een liedje willen horen. Was heel bijzonder; ik heb op het laatst een dankwoordje gegeven aan de meiden en jongens & dat ik wegging vonden ze toch wel erg jammer! Daarna werd ik dus door ongeveer 15 meiden hard geknuffeld met de woorden: ‘we’ll miss you so much!’. Eentje zei met een dichtgeknepen keel van verdriet: but Iris, we don’t know the computers yet, now what? Aaah, wat een schatje! Wederom traantjes bij mij. ’s Avonds kwamen Shirley en Mutale eten bij ons. Heel gezellig, kreeg een afscheidscadeautje van die lieve Mutale. (ze heeft geen geld, bijna niks en ik krijg.. een horloge!!!) Toen werd het toch echt tijd om doei te zeggen… Mutale even goed vastgehouden en verteld dat ik het zo erg vond dat ik r misschien nooit meer zal zien! Toen kwamen de traantjes natuurlijk weer.. Oh oh, wat doet dat zeer! Extra moeilijk is t natuurlijk omdat de kans dat je ze weerziet, ZOO klein is!
Na al het snotteren van het uitzwaaien, flink puingeruimd om in te pakken en ons huisje redelijk netjes achter te laten!

Een laatste keer de mooie sterrenhemel bekeken, flink de Machaanse stof opgesnoven en met een hele diepe zucht Macha de volgende ochtend vroeg verlaten…
Want oh, wat haatte ik in het begin Macha: die stof, het ‘middle of nowheregevoel’ en de onhygiënische manier van leven… Maar uiteindelijk heeft het mijn hart heel diep geraakt en heb ik zoveel mooie herinneringen eraan!! En de mensen daar, die hebben het tot zo’n mooie en onvergetelijke ervaring gemaakt!!!

Lief publiek, ik bedank jullie voor jullie geduld (tijdens het lezen & bij het wachten op een nieuw bericht ) en jullie leuke reacties! Nog 1 nachtje, dan vlieg ik weer naar Nederland en zie ik jullie weer! Ik kan niet wachten, hoewel het afscheid nemen nog wel in mijn hoofd zit…

Tot heeeeeeel snel!

Liefs, Ies

Ps: mochten jullie je afvragen wat er met Gijs is gebeurd; die zit nu ergens tussen Ethiopie en Londen in t vliegtuig

Over 7 dagen is Iris jarig! Verras Iris met een belletje via Hallobuitenland.nl